Zdjęcie artykułu

Kafle na podłogę – ważny aspekt w aranżacji kuchni

Kafle kuchenne do niedawna spełniały jedynie funkcję praktyczną. Dziś połączenie estetyki i funkcjonalności nikogo nie dziwi. Właściwości techniczne idące w parze modnymi fakturami oraz wzorami, jest tym czego każdy z nas szuka. Solidna, wytrzymała i spójna aranżacyjnie posadzka w kuchni, to nie tylko ciekawe wykończenie, ale także rozwiązanie gwarantujące bezpieczeństwo i komfort użytkowania. Z tego punktu widzenia ważnym wydaje się wybór odpowiednich płytek podłogowych. Przyjrzyjmy się temu zagadnieniu bliżej.

Jakie kafle podłogowe do kuchni sprawdzą się najlepiej?

Zwracając uwagę na kuchenną podłogę, zawsze ważna jest odporność posadzki na wszelkiego rodzaju uszkodzenia, zarysowania, zaplamienia i zalania. To szczególne miejsce przygotowywania i spożywania posiłków. Ba, niekiedy doskonałe zaplecze dla domowych, czy biurowych pogaduszek. Dlatego wybór odpowiednich płytek może być stawiany na równi z doborem frontów, czy wyposażenia AGD. Te rodzaje, które są najlepiej przystosowane do pomieszczenia przedstawiamy poniżej.

Popularny gres

Ze względu na trwałość, odporność na ścieranie, estetykę i nieograniczone możliwości aranżacyjne prym w kuchni wiedzie gres. Jest niepodatny na na działanie wilgoci, zmiany temperatur, a także twardy i łatwy w utrzymaniu w czystości. Posiada bardzo dobre parametry użytkowe. Powstaje z mieszanki kwarcu, skaleni i gliny. Mimo, że to dość kosztowna inwestycja, warto w ten materiał zainwestować.

W nowoczesnych, a nawet minimalistycznych kuchniach najlepiej sprawdzą się gresy w jasnych, chłodnych odcieniach szarości. Zaś chcąc uzyskać wrażenie stąpania po drewnianej podłodze, czy parkiecie, warto skusić się na szeroki wachlarz matowych gresów drewnopodobnych. Oczywiście dostępne są przeróżne warianty kolorystyczne, wzory oraz wymiary płytek. Wiele zależy od stylu, który ma charakteryzować dane pomieszczenie.

Dla przykładu planując aranżację kuchni glamour można wykorzystać wielkoformatowe slaby. Taka podłoga przepięknie będzie naśladować marmur. Modne jest zestawienie biel i czerń. Tu białe fronty mebli kuchennych i czarny zestaw AGD podkreślą urok kuchni. Natomiast gres szkliwiony odbije światło, głównie dzięki swej polerowanej strukturze. Dlatego jest to idealny wybór na praktyczną i elegancką okładzinę ścienną.

*Rodzaje gresu: szkliwiony, nieszkliwiony, polerowany, prasowany, ciągniony.

Ciepła terakota

Jeśli mimo wszelkich zalet uznaliśmy, że gres nie jest pierwszym wyborem, możemy zdecydować się na podłogę z terakoty. Jest bardzo przytulna, jednak bardziej podatna na uszkodzenia mechaniczne. Płytki kamionkowe, to wręcz wymarzone rozwiązanie do kuchni utrzymanej w nurcie rustykalnym, vintage, czy wiktoriańskim. Dostępność różnych formatów, barw i wzorów może także stanowić ciekawy akcent w nowoczesnych wnętrzach.

Wybierając terakotę na podłogę musimy mieć pewność, że posiada bardzo dobre parametry techniczne. Wskazana jest eliminacja potencjalnych zarysowań, odprysków, a nawet pękać. Egzemplarze mniej podatne na uszkodzenia mechaniczne możemy zastosować w wersji ściennej. Natomiast, co do zasady terakota jest odporna na uszkodzenia chemiczne, twarda, łatwa w utrzymaniu w czystości, a także mniej nasiąkliwa niż wiele innych płytek ceramicznych.

Trwały beton

Kolejnym przykładem jest możliwość wykorzystania płyt z betonu architektonicznego. Takie kafle podłogowe są przede wszystkim odporne na uszkodzenia mechaniczne, działanie wilgoci i wyżej temperatury. Ponadto możemy mieć pewność, że jest to trwały, solidny i ognioodporny materiał. Dlatego właściwym jest stwierdzenie, że beton może być zaadoptowany jako kuchenna posadzka.

Producenci proponują szeroki wachlarz produktowy – od gładkich, po porowate, od jasnych odcieni po ciemne, od naturalnych po barwione pigmentem, aż po po egzemplarze z nadrukiem cyfrowym. Sprawdzą się w wielu stylach aranżacyjnych kuchni. Począwszy od tych najbardziej futurystycznych, industrialnych, przez minimalistyczne, na klasycznych, czy nawet modern rustic skończywszy. Warto tak zaprojektować betonową posadzkę, aby nie przytłaczała wnętrza, tylko podkreślała jego urok.

W kuchni połączenie drewna i betonu sprawdzi się znakomicie. W przestronnym pomieszczeniu,ciekawie prezentuje się zestawienie posadzki z betonu polerowanego z akcentem betonu lub drewna w postaci wyspy. Natomiast, jeśli kuchnia jest niedużych rozmiarów, można zastosować wydzielenie strefy z betonem w roli głównej i zaakcentować materiałem drobny dodatek lub ciekawy detal. Natomiast należy zapamiętać, że z betonowej posadzki dość trudno usunąć tłuste plamy. Dlatego warto zadbać o jej odpowiednią impregnację.

Praktyczne LVT

Wśród propozycji spotkamy też ciekawe aranżacje w postaci pytek LVT. Rozwiązanie cieszące się coraz większą popularnością, jak najbardziej może mieć zastosowanie w wymagającej kuchni.

Płytki LVT są bardzo trwałe, odporne na zarysowania i różnego rodzaju uszkodzenia. Do tego proste w montażu, odporne na działanie wody, środków chemicznych, a także doskonale tłumią dźwięki upadających przedmiotów. Z ich powierzchni łatwo usunąć zabrudzenia, plamy, tłuszcz. Utrzymanie w czystości posadzki z płytek LVT nie wymaga większego wysiłku.

LVT ma wiele atrybutów dekoracyjnych. Płytki te dostępne są w wielu rozmiarach, fakturach, wzorach i kolorach. Dlatego z powodzeniem imitują prawie każdy rodzaj kafli ceramicznych, wykończeń z kamienia, czy drewna. Sprawdzą się w niemal wszystkich stylach aranżacyjnych. Wystarczy zdecydować, który jest nam najbardziej bliski.

Nostalgiczne cotto

Pojawia się też mniej spotykany w naszym kraju rodzaj płytek zwany cotto. Są to płytki wytwarzane z plastycznej masy klinkierowej, fachowo nazwanej “masą ciągnioną”. Ze względu na nieznaczny poziom nasiąkliwości (poniżej 6%), szybkie odprowadzanie wody lub pary wodnej, w wersji szkliwionej będą ciekawym wyborem okładziny kuchennej. Są przy tym odporne na ściskanie i uszkodzenia mechaniczne.

Charakterystyczne cechy cotto to zazwyczaj niewielki format i pomarańczowo – brązowa barwa, czasem rdzawy odzień oranży lub ciepłe beże. Wynika to z naturalnego sposobu wypalania gliny. Oczywiście znajdziemy kolekcje w innej kolorystyce, a także cotto celowo postarzane lub w postaci mozaiki. Wszystko po to, by wyglądały jak najbardziej autentycznie. Odpowiednie dla wykończeń akcentowanych stylem rustykalnym, prowansalskim, klasycznym, glamour, nowoczesnym. Dobrze akumulują ciepło, a także ciekawie prezentują się w połączeniu z kaflami typu azulejos.

Powyżej zaprezentowane rodzaje płytek doskonale sprawdzą się w postaci kuchennej okładziny podłogowej. Każdy z materiałów ma swoje wady i zalety. Dlatego wybór powinien być podyktowany intensywnością użytkowania pomieszczenia oraz parametrem podatności posadzki na mikrouszkodzenia. Ponadto zwróćmy uwagę, co jeszcze jest istotne przy wyborze płytek podłogowych do kuchni.

Na co zwrócić uwagę wybierając kafle do kuchni?

Najważniejszym aspektem przy wyborze płytek do miejsc mocno eksploatowanych jest bezpieczeństwo ich użytkowania. Kuchnia do takich należy. Dlatego decydując się na interesujący nas model, zwróćmy szczególną uwagę na dwa podstawowe parametry. Jest to klasa ścieralności określana jako PEI oraz właściwości antypoślizgowe płytki zdefiniowane symbolem R.

Sprawdźmy PEI – klasa ścieralności

Każdy z producentów ma swoje wytyczne, dlatego warto zwrócić uwagę na zastosowaną przez niego specyfikację produktu. W zależności od przyjętej normy występują klasy: 1-4 (dla EN 154) lub 1-5 (dla PN-EN ISO 10545-7). Standardowo określa się, że czym wyższa wartość, tym lepsza ochrona.

Dlatego w klasyfikacji PEI (od 1 do 5), przyjmuje się, że:

PEI 1 – zapewnia znikomą odporność na ścieranie (np. płytki podłogowe w sypialni, garderobie – sporadyczne użytkowanie posadzki),

PEI 2 – zapewnia niewielką odporność na ścieranie (np. płytki podłogowe w pokoju dziennym, gabinecie – nieznaczne użytkowanie posadzki),

PEI 3- zapewnia średnią odporność na ścieranie (np. płytki podłogowe w łazience, salonie – regularnie, ale nie intensywne użytkowane posadzki),

PEI 4-zapewnia wysoką odporność na ścieranie (np. płytki podłogowe w kuchni, przedpokoju – regularne, intensywnie użytkowane posadzki),

PEI 5- zapewnia najwyższą odporność na ścieranie (np. płytki podłogowe w punktach usługowych, miejscach użyteczności publicznej – permanentne, bardzo intensywne użytkowanie posadzki)

Patrząc na te oznaczenia, zaleca się, by podłogowe płytki kuchenne miały klasę PEI 4. Oczywiście w tych wartościach zawarte są dane dotyczące ilości obrotów.

*Ten parametr nie dotyczy kafli nieszkliwionych przeznaczonych na okładzinę podłogową (tu bada się określaną przez specjalistów ścieralność wgłębną).

Sprawdźmy R – właściwości antypoślizgowe

Symbol R jest informacją, która wskazuje na porowatość powierzchni w kontakcie z wodą oraz poziom, w jakim ryzyko poślizgu jest eliminowane. Ten zakres oznaczony jest przedziałem liczbowym od 9 do 13. Standardowo określa się, że czym wyższa wartość, tym lepsza ochrona.

Dlatego w klasyfikacji R (od 9 do 13), przyjmuje się, że:

R 9 – to płytki, gdzie kąt krytyczny poślizgu wynosi od 6 do 10 stopni (przeznaczone do miejsc miejsc o minimalnym lub niskim natężeniu ruchu np. hol, schody),

R10 – to płytki, gdzie kąt krytyczny poślizgu wynosi od 10 do 19 stopni (przeznaczone do miejsc o średnim natężeniu ruchu np. warsztat, garaż),

R11- to płytki, gdzie kąt krytyczny poślizgu wynosi od 19 do 27 stopni (przeznaczone do miejsc o dużym natężeniu ruchu, gdzie występuje duża ilość cieczy lub substancji płynnych np. kuchnia, pralnia, łazienka, myjnia samochodowa),

R12- to płytki, gdzie kąt krytyczny poślizgu wynosi od od 27 do 35 stopni (przeznaczone do miejsc o bardzo dużym natężeniu ruchu, w których istnieje duże ryzyko i prawdopodobieństwo wypadku np. chłodnie, kuchnie przemysłowo-restauracyjne),

R13 -to płytki, gdzie kąt krytyczny poślizgu wynosi powyżej 35 stopni (przeznaczone do miejsc o permanentnym, niezwykle intensywnym natężeniu ruchu, w których istnieje bardzo duże ryzyko i prawdopodobieństwo wypadku np. pływalnia, kręgielnia, perony i dworce kolejowe).

Patrząc na te oznaczenia, zaleca się, by podłogowe płytki kuchenne miały wartość R11.

Co jeszcze należy zweryfikować?

Decydując się na nową podłogę w kuchni poza klasą ścieralności oraz właściwościami antypoślizgowymi płytki należy zweryfikować kila innych parametrów. Najważniejsze z nich to:

  • twardość płytki,
  • nasiąkliwość wodna,
  • odporność na zabrudzenia, plamy, działanie środków chemicznych.
Twardość płytki i nasiąkliwość wodna

Twardość płytki świadczy o wytrzymałości i jej odporności na uszkodzenia mechaniczne np. zarysowania. Zazwyczaj przedstawiana jest skalą Mohsa, oznakowaną punktowo od 1 do 10. W poprawnym rozumieniu 1 przeznaczona jest dla minerałów bardzo kruchych np. talk, zaś 10 dla niezmiernie trwałych np. diament. Z tego punktu widzenia do kuchni wskazane jest zastosowanie płytek podłogowych o twardości minimum 6 punktów.

Nasiąkliwość wodna świadczy o porowatości płytki, przez co wskazuje na poziom podatności kafli na absorpcję wody oraz stopień ich mrozoodporności. Wyrażona jest procentowo i oznaczona symbolem E. Najczęściej dzieli się na materiały:

  • poniżej 3% nasiąkliwości (grupa I, do zastosowania jako okładzina ścienna i podłogowa na zewnątrz oraz wewnątrz budynków, sprawdza się zarówno w niskich jak i wysokich temperaturach, w szczególności w miejscach takich jak: tarasy, elewacje budynków. W wersji podłogowej należny sprawdzić odporność płytki na ścieranie),
  • między 3% a 10% nasiąkliwości (grupa II, głównie do zastosowania jako okładzina ścienna i podłogowa wewnątrz budynków w miejscach takich jak: szatnie, korytarze, pralnie zakładowe, hale, kuchnie. W wersji podłogowej należy sprawdzić odporność płytki na ścieranie, czasem spotkamy informację produktową umieszczoną przez producenta o możliwym zastosowaniu zewnętrznym)
  • powyżej 10% nasiąkliwości (grupa III, do zastosowania w wersji ściennej wewnątrz budynków np. łazienkowe lub kuchenne płytki szkliwione).

Oznacza to, że w kuchni odpowiednie będą płytki z II grupy, najlepiej o nasiąkliwości 3%. Czym bardziej porowata płytka, tym wchłonie większą ilość wody.

Odporność na zabrudzenia, plamy i działanie środków chemicznych

Odporność na zabrudzenia, plamy, działanie środków chemicznych, to kolejny istotny aspekt przy doborze kafli.

Zazwyczaj mówiąc o odporności płytki na zabrudzenia, czy plamy mamy na myśli stopień wnikania substancji wewnątrz jej strukturę. W tym zakresie pomocna będzie klasyfikacja płytek według normy ISO PN -EN 10545-14. Wskazuje, że płytki mogą być podzielone w skali 1-5, gdzie:

  • klasa 1 oznacza te płytki, z których nie można usunąć zabrudzeń i plam (żadna metoda nie jest skuteczna),
  • klasa 2 oznacza te płytki, z których zabrudzenia i plamy z dużym trudem można usunąć (występuje ryzyko pozostawienia drobnych, wizualnych śladów czyszczenia, metoda D),
  • klasa 3 oznacza te płytki, z których zabrudzenia i plamy w dość trudny sposób można usunąć silnym środkiem o pH 9,0-10,0 (metoda C),
  • klasa 4 oznacza te płytki, z których zabrudzenia i plamy można usunąć w łatwy sposób wspomagając się delikatnym detergentem o pH między 6,5 -7,5 (metoda B),
  • klasa 5 oznacza te płytki, z których zabrudzenia i plamy można usunąć w natychmiastowy, trwały sposób (metoda A)

Jako próbką posłużono się roztworami testowymi zapisanymi, jako metoda A, B, C, D, gdzie:

  • A to czyszczenie przez kilka minut wodą o temperaturze nie niższej niż 5 stopni C,
  • B to czyszczenie gąbką i ogólnodostępnym środkiem czyszczącym o pH 6,5 -7,5
  • C to czyszczenie aktywnym środkiem chemicznym o zintensyfikowanym działaniu, dla którego odpowiednie pH przyjmuje wartości między 9,0 a 10,0. Do czyszczenia używa się szczotki obrotowej o twardym włosiu,
  • D to czyszczenie płytki w cieczy (najczęściej jest to rozpuszczalnik np. kwas solny, aceton, wodorotlenek potasu pozostawiony na 24h).

*W badaniach testowych przeprowadza się próbę poprzez nakładanie na powierzchnię płytki substancji barwiących na czas 24 godzin, a następnie usuwa powstałe zabrudzenia metodą A,B, C, D. Od najsłabszych do najmocniejszych środków. W zależności od środka, który usunie plamę przypisuje się klasę odporności.

Obok tej klasyfikacji warto też zwrócić uwagę na odporność płytek na działanie środków chemicznych. Najczęściej spotkamy informację o 3 klasach oznakowanych literowo A, B, C, gdzie:

  • A – to najwyższa odporność i brak wizualnych zmian na powierzchni płytki,
  • B – średnia odporność i widoczne zmiany na ciętych krawędziach płytki,
  • C – najniższa odporność i widoczne zmiany w całej strukturze płytki (wszystkie krawędzie oraz powierzchnia licowa).

W tym zakresie znaczenie ma norma EN ISO 10545-13, gdzie do badań testowych wykorzystuje się roztwór chlorku amonu, podchlorynu sodowego oraz kwasy, zasady o słabym i mocnym stężeniu. Płytki poddawane są działaniu tych środków przez okres od jednego do czterech dni, tak by zweryfikować, jakie zmiany zachodzą na ich powierzchni. W tym kontekście płytki mogą mieć dodatkowe oznaczenie GLA (odporne na domowe środki czystości o natężeniu nie większym niż 3% kwasy i zasady) i GA (odporne na podchloryn sodowy, czyli sole basenowe i nieinwazyjne domowe środki czyszczące).

Z powyższych informacji wynika, że właściwym wyborem będą płytki podłogowe określone klasą 4 lub 5, a także posiadające oznaczenie literą A. To zapewni praktyczność użytkowania okładziny i łatwość utrzymania powierzchni kafli w należytej czystości. Jak wiemy, kuchnia to wymagające pomieszczenie, dlatego przy wyborze kolekcji zwróćmy uwagę na ten aspekt. Ponadto warto sprawdzić wytrzymałość płytek na zginanie, nacisk, jej plastyczność oraz stopień ognioodporności.

Podsumowanie

Wybierając płytki zawsze sprawdzajmy informacje o miejscu przeznaczenia oraz oznakowanie istotnych parametrów, które przedstawione są w postaci liczb, cyfr, kodów, liter, infografik. Zazwyczaj producenci umieszczają je bezpośrednio na opakowaniu lub etykiecie produktowej.

Tak jak już przedstawiliśmy decydując się na podłogowe płytki kuchenne sprawdźmy ich twardość, nasiąkliwość, właściwości antypoślizgowe, stopień ścieralności oraz ich odporność na różne substancje plamiące. Odpowiednio dobrane płytki będą trwałe, a co więcej zachowają estetyczny wygląd przez wiele lat.

Warto też wspomnieć, że ciemne i mocno polerowane płytki podłogowe mogą mieć tendencję do szybszego matowienia, chociaż nie musi to być regułą. Najważniejsze to zadbać, by kafle na podłogę były dostosowane do warunków pomieszczenia, nie zapominając o montażu odpowiednich fug, co będzie gwarancją trwałości użytkowania posadzki.